• burn-out

Ik heb geen burn-out, ik ben er gewoon klaar mee

Petra heeft zich ziekgemeld. Volgens de bedrijfsarts heeft ze geen burn-out, en toch voelt ze in heel haar wezen dat ze rust en afstand van haar werk nodig heeft. Maar maanden thuisblijven vindt ze ook weer geen optie. Vandaar dat ze actief op zoek is naar tips en handvatten die ze op haar werk kan gebruiken.

Burn-out? Ik heb alleen afstand nodig. En rust.

In ons eerste gesprek wordt duidelijk dat Petra een echte aanpakker is, met een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Ze vindt het doodnormaal om tien dingen tegelijk te doen. De ideale werknemer. Links en rechts ziet ze collega’s afbranden en hun baan opzeggen. Dat is wel even slikken, want dit betekent weer extra werk voor haar. Maar ze recht haar schouders en gaat er gewoon weer tegenaan.

“Je bent alleen maar met je werk bezig. Echt ongezellig… dat vindt iedereen.”

Dan komt er kritiek van haar leidinggevende: “je doet alles zelf, je deelt niets en je bent alleen maar met je werk bezig. Bovendien, waarom kijk je de hele dag zo stuurs?” Je kunt je wel voorstellen dit hard aankomt bij iemand die uit alle macht probeert ballen in de lucht te houden. Petra is er dan ook helemaal klaar mee en blijft ziek thuis. Ze vraagt zich af of er wellicht een kern van waarheid in de kritiek zit?

Ik weet het wel, maar het lukt me niet.

We brengen in kaart waar Petra’s kwaliteiten liggen en wat daar de valkuilen van zijn. Hard werken is oké, maar al je tijd en energie in anderen steken ten koste van jezelf is nooit een goed idee. Voor je het weet zit je echt met een burn-out thuis.

Voor Petra is het de uitdaging om een betere werkbalans te vinden. Niet uit automatisme werk van anderen overnemen, maar eerst voelen: kan ik dit er wel bij hebben? Grenzen stellen. Open communiceren met collega’s en leidinggevenden. Logisch natuurlijk… dat weet ze verstandelijk ook wel. Maar waarom lukt het dan niet?

Ik voel me rustig, vrij en blij.

In de sessies blijkt dat ‘hard werken en doorgaan’ voor Petra een vorm van zelfbescherming is. Zo houdt ze haar collega’s op afstand. Want op haar werk voelt ze zich eigenlijk helemaal niet veilig. Er wordt over van alles en iedereen gepraat en daar heeft ze helemaal geen behoefte aan. Liever sluit ze zich af en werkt ze stug door.

Petra was al vroeg gewend om zichzelf te bewijzen. Als ze iets ‘niet goed deed’ – hoe klein ook – schoot haar vader uit zijn slof. Dus wat deed ze? Hem angstvallig in de gaten houden en altijd anticiperen op zijn gedrag. Met ‘alles goed doen’ hoopte ze zijn erkenning te krijgen. Wat overigens nooit lukte, want door een ziekte was hij erg op zichzelf gericht.

Petra beseft dat ze nog stééds hard aan het werk is om erkenning te krijgen. Maar van wie eigenlijk? En waarom? Die behoefte aan erkenning mag ze nu wel eens een keer loslaten. Ze kan tevreden zijn met wat ze doet. Ze werkt toch immers keihard? Het is echt wel goed genoeg!

In de sessies laat ze los wat ze niet meer nodig heeft en thuis gaat ze aan de slag met oefeningen voor emotionele rust.

Hoe is het nu met Petra?

“Hoe gaat het?”, vraag ik enkele weken later. “De reïntegratie gaat goed,” zegt ze. “Ik overdrijf niet maar voel mij nog steeds rustig, vrij en blij! Eigenlijk al toen ik de deur uitliep na de sessie, had ik een enorme rust die ik voelde.”

“Ook ben ik bewust met jouw oefeningen bezig. Dat maakt het makkelijker om bepaalde situaties van een andere kant te bekijken. Ik trek zaken minder aan of hou het luchtig en denk: het zal wel. Af en toe ben ik zelf verbaasd hoe snel ik het heb opgepakt en zeg ik tegen mijzelf: goed bezig jij!”

2018-12-07T15:49:50+00:00

Over:

Irma Koorn helpt mensen met het loslaten van emotionele bagage. De antwoorden en oplossingen zijn al aanwezig, Irma helpt ze slechts te vinden. Als 'De Bloggende Coach' schrijft zij over de mooiste sessies uit de praktijk.

Wil je reageren? Dat kan hieronder.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.