• ik-hou-niet-van-mezelf

Ik hou niet van mezelf. Hoe verander ik dat?

Astrid doet al veel aan persoonlijke ontwikkeling. Ze zegt tegen me: “Ik hou niet van mezelf. Ik weet dat ik dat wel zou moeten doen, maar ik voel het gewoon niet. Van jezelf houden als dat niet zo voelt, hoe doe je dat?”

Ik voel het gewoon niet

Ernstig

We besluiten samen uit te vinden waarom het Astrid niet lukt om van zichzelf te houden.

Ze zegt hardop: “Ik hou van mezelf.”

“Nee. Ik voel het niet en ik geloof het niet”, zegt ze.

Door middel van een speciale techniek – waarbij de vingers even als leugendetector van het lichaam fungeren – test ik uit wat er aan de hand is. Wat blijkt: het gevoel dat ze niet van zichzelf kan houden is bewust ‘merkbaar en lastig’ maar onbewust is het ‘ernstig’. Kijk, nu weten we tenminste waar we moeten zoeken!

Krachteloos

Het lijkt of Astrid nog niet van zichzelf kan houden omdat ze ergens door wordt gehinderd.

Het blijkt een oud, emotioneel patroon te zijn, dat vooral opspeelt als ze zich sowieso al moe en krachteloos voelt. Dan wordt er in haar ook iets anders aangeraakt. ‘Angst voor het leven’, ‘gebrek aan zelfvertrouwen‘ en een overtuiging: ‘Ik moet wakker en alert blijven‘, komen naar voren.

Er gaat bij Astrid geen belletje rinkelen en ik ga verder. “De eerste keer dat je de emoties op deze manier voelde, was je 10 jaar”.

Nog steeds herkent Astrid dit niet. Er komen wel flarden van een liedje omhoog. Nou ja, wat is dat toch? We laten het maar even voor wat het is.

Ik mag rust nemen

Er komen nog veel meer negatieve emoties in de sessie naar boven. Via een ademhalingstechniek laat Astrid ze voor eens en altijd los. Ze vervangt ze voor de positieve tegenhangers.

Krachteloos wordt bijvoorbeeld ‘sterk en vol energie‘. Angst voor het leven wordt ‘levenslust en vertrouwen in de toekomst‘. ‘Instabiel’ vervangt Astrid voor ‘evenwichtig en in balans‘ en ‘hopeloos’ wordt ‘vol vertrouwen‘. ‘Ik moet wakker blijven en alert zijn’ wordt ‘ik mag rust nemen‘.

Zo, dat lucht op!

Na deze oefening zeg Astrid nog eens: “Ik hou van mezelf”.

“Hoe voelt het nu?”, vraag ik. “Ja, nu voelt het beter. Ik voel het echt zo. Wat mooi eigenlijk, dit!”

Naderhand laat Astrid weten:

Ik heb het thuis nog eens nagevraagd. Volgens mijn moeder overleed mijn opa toen ik 10 was. We reden in het donker naar het mortuarium. Het stormde en regende en we kregen autopech. We waren veel te laat. Eenmaal daar aangekomen, zag mijn opa er vreselijk angstaanjagend uit. Deze situatie heeft volgens mijn moeder enorm veel indruk op mij gemaakt. Ik had het helemaal geblokt!

En dat liedje? Dat speelde op de autoradio!

Door | 2017-05-31T14:56:05+00:00 14 februari 2017|Categories: Volwassenen|Tags: , , , , , |0 Comments

Over:

Irma Koorn schrijft als 'De Bloggende Coach' over de mooiste sessies uit de praktijk. Zij begeleidt vrouwen die een nare jeugd hadden of een andere indringende ervaring hebben meegemaakt. En moeders die problemen hebben met hun kind. De antwoorden en oplossingen zijn al aanwezig, Irma helpt ze te vinden.

Plaats een reactie

CommentLuv badge