• slaapt

Mijn kind slaapt niet door. Wat kan ik doen?

Het lijkt wel of mijn dochter enge dromen heeft, zegt Anna. Ze slaapt wel in, maar wordt ’s nachts huilend wakker. En dan schiet ik wakker. Mijn hart slaat op tilt van de stress. Ik MOET slapen! Ik ben zó moe! Wat kan ik doen?

Een zombie als moeder

Sofie is twee jaar. Ze gaat om 8 uur naar bed en is om 12, 3 en 6 uur wakker. Ze huilt als ze wakker wordt en wil dan naar beneden. Overdag klampt Sofie zich volledig vast aan mama. Maar Anna heeft geen puf meer. Ze voelt zich futloos, afwezig en geïrriteerd naar haar partner en Sofie.

“Ik loop als een zombie rond en kan niet wachten tot ik weer naar bed mag,” zegt ze.

Ik blijf nog even baby

Vanaf ongeveer 2 jaar groeit een kind op natuurlijke wijze naar zelfstandigheid. Het zou kunnen dat Sofie moeite heeft met deze overgang. In plaats van te ontdekken en onderzoeken, houdt ze zich klein. Ze klampt zich vast aan Anna en wordt op de ‘babytijden’ wakker.

Ik bepaal met wie ik in de sessie ga werken, moeder Anna of dochter Sofie. De ‘last’ van de slapeloosheid is – op een weegschaal van 1 tot 10 – bij Anna een 9 en bij Sofie een 1. Met andere woorden: Sofie heeft er zelf amper last van dat ze niet slaapt. Dit besef lucht al op!

Spiegelen

We komen er achter dat Sofie, Anna spiegelt. “Dat is goed nieuws”, zeg ik. “Als jij verandert, hoeft zij jou ’s nachts niet wakker te maken om je deze spiegel voor te houden.”

Makkelijk gezegd, maar wat laat Sofie aan haar moeder zien?

  • Frustratie
    “Klopt”, zegt Anna. “Ik krijg het soms allemaal niet op een rijtje. Als er te veel gebeurt, of iets onverwachts, dan trek ik het niet. Dan maak ik me druk en ik blokkeer”. Met een speciale techniek laat Anna al die frustratie los. Ze vervangt het voor ‘kalmte’. Want dat is wat ze nodig heeft.
  • Onbewust zijn van je eigen groei
    “Ik voel me zelf altijd nog een klein meisje”, zegt ze. “Ik groei niet, ik hou mezelf klein. Volwassen zijn is te veel. Ik moet te veel. Al die keuzes en beslissingen, partner zijn, moeder zijn….” Maar ja. Anna ís nou eenmaal volwassen, vrouw, partner en moeder. Tijd om verantwoordelijkheid te nemen! En dat doet ze. Ze besluit vanaf NU verantwoordelijkheid te nemen voor de volwassen Anna. Met alles wat daar bij hoort. Ze kiest er voor om te stoppen met zichzelf wegcijferen en zich bewust te zijn van haar groei. Als volwassene, vrouw, partner én als moeder.
  • Onzekerheid
    Dit herkent Anna. “Ik voel me altijd onzeker”, zegt ze. “In alles, eigenlijk”. Wat blijkt; deze onzekerheid draagt Anna al haar hele leven met zich mee. Maar ze mag het loslaten, het hoort niet meer bij haar. Dat doet ze dan ook. Ze vervangt het voor ‘vastberaden en standvastig’.

Sofie slaapt pas als mama er weer is

Sofie heeft een aanwezige moeder nodig, zodat ze zelf niet aldoor alert hoeft te zijn. Een kalme, verantwoordelijke, zelfbewuste moeder die trots is op zichzelf. Iemand die vastberaden in het leven staat, in plaats van afwezig en onzeker. Dan kan Sofie zich ontspannen en haar blik naar buiten richten. Op weg naar zelfstandigheid.

Ik ben wakker!

Anna is sinds de sessie écht met zichzelf aan de slag gegaan. En wat denk je? Sofie slaapt niet alleen ’s nachts door, maar zelfs uit! Om kwart voor 8 hoort Anna een stemmetje: ‘mama ik ben wakker!’

Soms kan ze het zelf niet geloven…

Heb jij ook een kind dat niet lekker slaapt? Hou De Bloggende Coach in de gaten! Binnenkort schrijf ik over meer geslaagde sessies met kinderen die niet in- of doorslapen.

Door | 2017-05-31T14:54:16+00:00 3 maart 2017|Categories: Kinderen, Persoonlijke ontwikkeling|Tags: , , , , , , |0 Comments

Over:

Irma Koorn schrijft als 'De Bloggende Coach' over de mooiste sessies uit de praktijk. Zij begeleidt vrouwen die een nare jeugd hadden of een andere indringende ervaring hebben meegemaakt. En moeders die problemen hebben met hun kind. De antwoorden en oplossingen zijn al aanwezig, Irma helpt ze te vinden.

Plaats een reactie

CommentLuv badge