• rondtollende-gedachten

Ik word gek van mijn rondtollende gedachten

Annelies is aan het reïntegreren. Omdat ze op haar werk niet in haar oude patronen wil terugvallen, ondersteun ik haar hierbij. Ze voelt al meer rust en kracht dan voorheen. Waar ze graag nog vanaf wil zijn de rondtollende gedachten die ze na een gesprek met haar leidinggevende nog heeft.

Die opmerkingen blijven maar door mijn hoofd spoken

“Hoe is het”, vraag ik. “Prima! De reïntegratie gaat goed. Grenzen aangeven ook. Wat ik nog wél merk is dat ik in gesprek met mijn leidinggevende op mijn hoede ben. Ook al ben niet meer zo van slag als voorheen, toch kan ik nog enige tijd rondlopen met de opmerkingen die ze maakt. Ik voel haar afkeuring en dat raakt me. In het gesprek reageer ik gelaten, maar ondertussen spoken haar opmerkingen door mijn hoofd. Daar wil ik nog wel van af.”

Iemand die je lijkt af te keuren (of het nu wel of niet zo bedoeld is, vaak is het immers je eigen gevoel) is niet prettig. En rondtollende gedachten ook niet. Daarom vraag ik Annelies hoe ze zich in en na een gesprek met haar leidinggevende wil voelen. Dit wordt namelijk het doel van de sessie. Ze kiest voor ‘blij, rustig en vrij’. Wat weerhoudt Annelies om zich blij, rustig en vrij te voelen, ook tijdens en na een lastig gesprek op haar werk? In De Reis naar Binnen vindt ze haar eigen antwoorden.

Ze kennen me niet echt

Annelies gaat bij haar hart naar binnen. Daar is het roze, mooi, gezond, rustig en warm, zegt ze. Ze kan makkelijk bij dit gevoel komen. Hier kan ze even rustig zitten en zich concentreren. Het voelt er vredig. “In een gesprek hoef ik alleen maar te denken aan dit gevoel. Heerlijk warm, dit is van mij! Moesten jullie eens weten, dat ik dit heb. Weet je wat? Ze kennen me niet echt.”

Annelies ligt nu in haar hart een beetje om zich heen te kijken. Het voelt er prettig, geborgen en vertrouwd. Dit gevoel doet haar ergens aan denken: “Ik ben 25 en loop stage in het buitenland. Ik had heel veel last van heimwee en toch is het een leerzame periode geweest. Een periode dat ik echt los kwam, met heel veel ups en downs. Ondanks dat, kijk ik terug op een top tijd.

Emotioneel had ik het heel moeilijk, maar ik heb het toch geflikt.

Ik voel me trots! Het was een heftige emotionele strijd die ik mooi wel heb doorstaan. Ik maakte mijn eigen keuzes en liet me niet beïnvloeden. Daar heb ik geleerd om niet te twijfelen. Gewoon keuzes maken, vanuit mezelf. Het is goed wat ik doe. Ik ga uit van mijn kracht. Ik hoef me niet aangesproken te voelen, mezelf te verdedigen of dingen uit te leggen.”

Helemaal niet vervelend, dit!

“Nu ik aan het reïntegreren ben vind ik het vreselijk als een collega vraagt: Gaat het wel goed? Hoe is het nu met je? Zij staan hier (wijst hoog) en ik hier (wijst laag). Ik voel me… slachtoffer is een te groot woord… ongelijkwaardig.”

“Hoe zou je 25-jarige ik met zo’n vraag omgaan?”, vraag ik. “Zij zou het een beetje luchtig houden, het gewoon zeggen als ze zich een keer vreselijk klote zou voelen. Er niet mee rond blijven lopen. Nu ik dit heb gezegd voelt het alsof ik op een groot waterbed lig. Deinend op mijn hartslag. Ontspannen.”

“Wat heb je nodig om deze ontspanning te voelen, ook als iemand op je werk een voor jou lastige vraag stelt?” vraag ik. “Dit besef. Waarom zou ik jou moeten overtuigen dat ik wel goed genoeg ben? Als ik het zelf maar weet.”

Annelies gaat verder. “Ik dwarrel, ben nieuwsgierig. Ben een beetje aan het klauteren, dan weer aan het zweven. Ik daal af. Alsof ik in een groot zwembad drijf. Hier is veel ruimte. Zachtroze. Prettig. Vredig. Aangenaam. Lekker in mijn eentje zo… lekker warm. Ik kan hier makkelijk naartoe. Ik kan zwemmen, vliegen en rustige bewegingen maken. Ik kijk rustig om me heen en neem alles in me op. Het is helemaal niet vervelend, zo in mijn eentje.”

Blij, rustig en vrij: check!

En hoe zit het met de rondtollende gedachten?

Enkele weken later stuur ik Annelies een mailtje. Hoe staat het ermee? Ze schrijft:
Het gaat heel erg goed. Er heeft iets in mij plaatsgevonden dat korte metten heeft gemaakt met dat onzekere en twijfelende gevoel op het werk. Ik heb inmiddels twee gesprekken met mijn leidinggevende gehad. Die gingen goed. Eindelijk voelt het als gesprekken op gelijke voet, zonder mij ‘klein’ te voelen. Ik heb haar ook gezegd dat ik de gesprekken met haar veelal niet prettig vond. Dat bracht wel wat teweeg…. maar het was nodig. Ik stond er volledig achter en ik stond mijn mannetje! Wat scheelt dit met een paar maanden geleden! Wat hebben de sessies mij geholpen! Ik voel mij echt sterker!
2018-12-24T16:22:33+00:00

Over:

Irma Koorn helpt mensen met het loslaten van emotionele bagage. De antwoorden en oplossingen zijn al aanwezig, Irma helpt ze slechts te vinden. Als 'De Bloggende Coach' schrijft zij over de mooiste sessies uit de praktijk.

Wil je reageren? Dat kan hieronder.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.